Kelder

Spinsel

 Op de tast probeert ze zich een beeld te vormen van de ruimte. Uiteindelijk gaan ze dat allemaal doen, uitzoeken waar ze zijn, maar bij de een duurt het soms wat langer dan de ander. Dit exemplaar is vrij snel. Het heeft maar een uur geduurd van totale paniek naar een vorm van redenatie.  Daar zijn wij blij mee want ook al kunnen wij niet goed horen, het geschreeuw en gerammel aan de deur daar worden ook wij onrustig van. 

Inmiddels zijn we erachter dat de man van deze soort de vrouwtjes opsluit en een tijd lang met haar doet wat hij wil. Wij pissebedden vinden het werkelijk onvoorstelbaar wat deze wezens, mensen heten ze, elkaar aandoen. Het komt bij de spinnen nog weleens voor dat een vrouwtje per ongeluk een mannetje op eet maar dat gaat nooit gepaard met zoveel geweld. De vrouwtjes van deze soort moeten kennelijk lijden, soms duurt dat een paar dagen en soms een paar maanden. Wat het nut er precies van is, blijft onduidelijk, wij vermoeden dat het hier een paringsritueel betreft. Het paringsritueel is bij ons veel vreedzamer met veel gelik in de nek. Ik zal verdere details achterwege laten maar, geloof me, het is prettig voor beide partijen. Ik heb hier en daar weleens een roddel gehoord dat de vrouwtjes die hier weggaan kort daarna niet meer in leven zijn maar dat heb ik nooit met mijn eigen ogen kunnen bevestigen.

Ze begint nu aan de vloer te voelen en zal ontdekken dat hij, net als de muren, hard en vochtig is en meer ook niet. In de hoek van de kamer ligt wat stro. De vorige bewoonsters van deze ruimte gebruikten dat om zich van uitwerpselen te ontdoen. We zijn er nog niet aan toegekomen om dat op te ruimen. Het is nu bij ons het broedseizoen en dus zijn we allemaal wat meer met andere dingen bezig.

Ik ben zelf 4 weken zwanger en sinds een dag of twee voel ik de nimfen bewegen. Nog heel even dan breekt mijn broedzak en kan ik mijn jongen aanschouwen. Ik kan haast niet wachten. 

Inmiddels heeft ze het stro gevonden. Ze grijpt er net in met haar hand en heeft overgegeven. Daar zullen de vliegen blij mee zijn.

Over niet al te lang zal de deur opengaan, dan komt het mannetje haar halen. Dat is altijd een moment waarop wij ons schrap zetten want over het algemeen keert dan de paniek van het vrouwtje terug.  Zodra de deur opengaat en er licht binnenvalt, zien de vrouwtjes dat de muren vol staan met tekens. Dat is het moment waarop ze zich realiseren dat zij niet de eerste zijn. Ik denk dat ze dat doen om met elkaar te communiceren of het is een onderdeel van het ritueel maar wat dat voor functie zou hebben is me een raadsel. 

 Ze zit nu wiegend in een hoekje, het arme ding. Ze mag dan wel heel veel groter zijn dan ik toch kan ik het niet helpen. Ik vind het gewoon zielig. 

Ze zeggen hier tegen me dat ik me niet zo moet aanstellen, dat ook de mensenvrouw me in een klap zou doden. Dat kan dan wel zo zijn, denk ik dan, maar het is ook wel heel oneerlijk verdeeld in de wereld als je als bang moet zijn voor je eigen soort. 

Geef een reactie